Çorum’un derin vadilerinden birinde, dağların sessizliğine gömülmüş, yüzyıllardır kimsenin cevabını veremediği bir sır yatıyor: Kapılıkaya.

Kayaya oyulmuş bir kapı…
Ama bu bir mezar mı, yoksa başka bir âleme açılan bir geçit mi?

Antik yazıtlar, “İkezios” adında bir komutanı işaret ediyor. Fakat bu isim sadece bir iz, sadece bir maske olabilir. Çünkü bazıları, bu kapının bir bedenin değil, bir ruhun yolculuğuna hizmet ettiğini fısıldıyor.

Gece çöktüğünde Kapılıkaya’nın çevresinde rüzgar farklı eser. Sessizlik kulakları sağır eder. Ve bazıları bu sessizlikte bir davet duyar — bilinen dünyanın ötesine bir çağrı.

Bölgeye gelen gezginler, burada zamanın donduğunu, havanın ağırlaştığını, taşların ise adeta gözlemlediğini anlatıyor. Kimi, kapının önünde durduğunda içinden geçen düşüncelerin kendi sesinden önce yankılandığını söylüyor. Kimi ise kaybolmuş zaman dilimlerinden, ışık geçitlerinden bahsediyor.

Eski bir efsaneye göre, Kapılıkaya yıldızlar belirli bir hizaya geldiğinde bir anahtar gibi çalışır. O an geldiğinde, sadece hazır olanlar içeri alınır.
Ama nereye?

Bilinmeyene.
Bir zaman dışı boyuta.
Ya da insan zihninin algılayamayacağı bir başka varoluş düzlemine.

Ve şimdi…
Kapı hâlâ orada.
Açık değil. Ama kilitli de değil.
Sadece doğru kişi…
Doğru anda…
Doğru titreşimle…

Kapıyı geçebilir.