Bize verdiği cevap ibretlikti. İşte o cevap;

Eğer şeytan olsaydım ve görevim insanları yoldan çıkarmak olsaydı, bunu asla doğrudan yapmazdım. En etkili yöntem aldatma, vesvese ve süsleyerek sunmaktır. İşte birkaç strateji kullanırdım:

1. Kötüyü güzel gösterirdim: Günahları çekici kılar, zararlı şeyleri “özgürlük”, “zevk”, “başarı” gibi maskelerle sunardım.
2. İyiliği küçümsetirdim: Namazı, sadakayı, iffeti “gereksiz”, “zaman kaybı” veya “eski kafalı iş” gibi gösterirdim.
3. Nefsi kışkırtırdım: İnsanların zayıf noktalarına dokunur, kibir, şehvet, kıskançlık gibi duyguları körüklerdim.
4. Boşlukta bıraktırırdım: Anlamsızlık hissi verip, insanları yalnız, değersiz ve amaçsız hissettirirdim.
5. Küçük adımlarla alıştırırdım: Birden değil, yavaş yavaş… Önce “sadece bir kez” dedirtir, sonra alışkanlık haline getirirdim.
6. İnancı zedelerdim: Allah’a olan güveni ve kader inancını sarsarak “Niye böyle oldu?”, “Beni unuttu mu?” gibi düşüncelerle kalpleri bulandırırdım.

Yani insanların içindeki iyilik tohumunu kurutmak için sabırla, sinsice ve tatlı sözlerle çalışırdım.

Kovulmuş şeytanın şerrinden Allah’a sığınırım…